Ég verð nú að viðurkenna að ég er dálítið hlutdrægur þegar kemur að þessum bjór því það er ég sjálfur sem brugga hann, þ.e.a.s brugg(eld)húsið mitt nIcebrew.  Hvað um það ég reyni að dæma bjórinn eins og hann er. Bjórinn er bruggaður með fjárhagsástandið á Íslandi í huga.  Bjórinn er ætlaður sem áminning um að þegar allt virðist tapað þá er samt til góður bjór í heiminum til að hugga sér við.  Þetta er mattur bjór í glasi, dálítið gruggugur en þó furðulítið.  Þétt falleg froða sem varir sæmilega lengi.  Í nefi er sætt malt, sítrus, humlar og einhver sætur mandarínukeimur sem verður samt dálítið plastaður í lokinn.  Í munni er um ansi  nettan og ljúfan IPA að ræða.  Vel kolsýrður og með mjúkan fínan skrokk.  Cascade humlarnir koma vel í gegn með netta beiskju en þó ekki eins mikla og ætlunin var (IBU57).  Eftirbragð er svo langt og ljúft með sætum mandarínukeim í bland við humla og  karamellu. En svo er einhver undarlegur plastkeimur sem lurir í bakgrunni sem eiginlega byrjar eins og mandarínubörkur eða álíka og endar í dálítið plöstuðum keim.  Hmmm ég er ekki viss um hvað þetta er...er pínu svekkjandi en þó er þetta ekki mjög áberandi.  Ef litið er á björtu hliðarnar þá er þetta kannski viðeigandi í þessum bjór, plast minnir á plastnotkun okkar Íslendinga þ.e.a.s kreditkortin!