Þetta er svo sem ekkert sérstakelga þekktur bjór að mínu viti hins vegar langaði mig að bragða á hvíta hirtinum eins og nafnið þýðir á íslensku.  Eftir að í glas er komið gefur þessi hveitibjór frá sér hefðbundin hvetibjórsilm nema að auki má finna mila og sterka peru.  Ekki slæm byrjun eða hvað?  Bragðið er hins vegar ekki eins sætt, heldur má finna ögn sítruskeim í bland við létta humla og ögn malt alveg í fjarska.  Maltið fjarar svo út í sætt rúgbrauð sem tollir lauslega á tungu.  Ekki mikil fylling í þessum samt og þegar líður á bjórinn læðist að manni smá vatnskeimur hmmmmmm.   Ég er ekkert voðalega spenntur fyrir þessu þýska öli en þó mæli ég  með því ef þetta er eini hveitikallinn í hillunni eða valið stendur á milli Erdinger og þennan.